mały|Wajdeloci na obrazie Nikołaja Roericha Wajdelota – kapłan niższego rzędu w przedchrześcijańskich Prusach i Litwie, wieszcz oraz wróżbita.
Etymologia Wyraz wajdelota wprowadził do języka polskiego Adam Mickiewicz.
Aleksander Brückner uznawał wyraz wajdelota za słowo zmyślone, wywodzące się z pruskiego waidlemai, oznaczającego wróżymy, guślimy. Inni badacze uznali wyraz Waidelott(e) za autentyczny, objaśniając jego pochodzenie na gruncie słowotwórstwa pruskiego lub litewskiego.
W kronice Szymona Grunaua słowo wajdelota zostało odnotowane w kilku wariantach: jako Waidelott(e), Waidlott(e) lub Waidolott(e). W języku polskim alternatywnymi formami zapisu słowa wajdelota były m.in.: wejdalota (u Narbutta), weidalyt (u Kraszewskiego) czy wajdeluta (u Mickiewicza).
Kazimieras Būga uznał, że słowo wajdelota pochodzi od pruskiego Waidel-er (którego odpowiednikiem ma być starolitewskie Vaidilas), które pochodzi od praindoeuropejskiego u̯oid, oznaczającego wiedzieć (w podobny sposób powstało litewskie słowo žynys oznaczające pogańskiego kapłana i wieszcza, w jego przypadku podstawą słowotwórczą był jednak czasownik žinoti oznaczający znać, od niego pochodzi nazwa znicz).