Interpretacje mały|Walter Alf (Konrad Wallenrod) i litewski wajdelota Halban na obrazie Michała Elwiro Andriollego mały|Rzeźba wajdeloty autorstwa Antoniny Rożniatowskiej W odautorskich przypisach do Grażyny Adam Mickiewicz charakteryzował wajdelotów jako kapłanów, których obowiązkiem było opiewać ludowi czyny przodków, zwłaszcza w czasie uczt kozła. Mickiewicz powołuje się na dzieło Versucht einer Geschichte der Hochmeister Johanna Nicolausa Beckera, w którym opisuje on ucztę wydaną po obiorze Winricha von Kniprode na wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego. W czasie uczty swoją pieśń miał zaśpiewać niemiecki minnensinger, który został nagrodzony oklaskami i złotym pucharem. Zachęciło to pruskiego poetę Rixelusa do zaśpiewania pieśni po prusku o dziejach króla Wajdewuta (według Miciewicza Rixelius był poetą litewskim i śpiewał po litewsku). Niezrozumiany Rixelius miał zostać wyśmiany przez krzyżaków i zamiast nagrody otrzymać garść orzechów. Na podstawie tej wzmianki Mickiewicz wnioskuje, iż dawna literatura pruska i litewska musiały być bogate w poezje heroiczne i historyczne. Następnie Mickiewicz w przypisie opisuje wypędzenie z Prus wajdelotów, których nazywa litewskimi bardami znającymi i sławiącymi dzieje narodowe.