Wyspa jest bardzo pouczającym przykładem słodkowodnego zbiornika wodonośnego otoczonego słonawymi wodami Morza Bałtyckiego. Dlatego też od 1982 roku jest stacją w krajowej sieci wód podziemnych Szwedzkiego Urzędu Geologicznego. Prawie całkowity brak otwartych wód powierzchniowych i suchy klimat uniemożliwiają powstawanie osadów organicznych. W jednym miejscu znaleziono kilka kęp torfowca. Powstały niedawno, ponieważ porastają powalone pniaki sosnowe. Wyspą zarządza szwedzka państwowa rada ochrony środowiska.
Najstarszą szczegółową mapą wyspy jest mapa geodezyjna w skali ok. 1:16 000 z 1773 r., ale pierwsza oficjalna mapa w skali 1:100 000 została wydana dopiero w 1888 r. Pierwszą mapę geologiczną w skali 1:50 000 wykonał Henrik Munthe w 1924 r.
W 1957 roku w Hamnudden dokonano wiercenia, które spenetrowało całą sekwencję osadów czwartorzędowych. Głównym celem wierceń było określenie powierzchni gliny zwałowej, a w dwóch lokalizacjach umieszczono rurki do obserwacji poziomu wód gruntowych. Wiercenia obejmowały pobieranie próbek do analizy uziarnienia i zawartości podłoża skalnego, które również wykonano na głębokości 0,5 m oraz w klifach nadbrzeżnych, gdzie szczególną uwagę zwrócono na stratygrafię. Zbadano zawartość podłoża skalnego w nagromadzeniach głazów.