Pewną wadą jest to, że mogą być one widoczne jako cienka pozioma linia, jednak tylko w przypadku wyświetlania jasnego i jednolitego tła. Ponadto włókna umieszczane były zawsze poza środkową częścią obrazu, poniżej lub dodatkowo powyżej – w dużych ekranach. Liczba widocznych linii jest zależna od przekątnej ekranu. Dla ekranów telewizyjnych do 21 cali widoczna jest jedna linia, dla większych dwie. W przypadku kineskopów do monitorów komputerowych, dwa poziome włókna montowano w ekranach o przekątnej od 17 cali.
Najważniejszymi zaletami kineskopów Trinitron jest kształt ekranu zbliżony do wycinka walca lub zupełnie płaski oraz redukcja zmian rozmiaru maski pod wpływem ciepła, a także zwiększenie jasności ekranu przy niezmienionej mocy dostarczanej do urządzenia.
Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku wygasł patent na produkcję kineskopów w technologii Trinitron. Od tej pory inne firmy mogły projektować swoje produkty w tej technice bez licencji wydanej przez koncernu Sony, jednakże nie mogły, co oczywiste, używać marki Trinitron. W efekcie koncern Mitsubishi wytwarzał w tej technologii kineskopy pod nazwą DiamondTron, a kineskopy PerfectFlat firmy ViewSonic były adaptacją rozwiązania Mitsubishi.