Podejrzewa się, że kluczowe znaczenie mają tutaj przede wszystkim: cechy osobowości kształtowane przez przeżycia, które były często ciężkie i nie tylko na etapie ich dzieciństwa, ale i późniejszych etapach życia, a także zaburzenia psychicznehttp://rabble.ca/blogs/bloggers/other-hand/2018/02/high-school-students-demand-action-gun-control-following-parkland. i chęć sławy. O ile wielu seryjnych zabójców miało wcześniej poważne problemy, o których wiedziało otoczenie, tak masowi zabójcy nie w każdym z przypadków mieli jawne problemy życiowe, które często nosili w sobie wraz z urazami, nie dzieląc się nimi z innymi osobami. Ponadto wielu szaleńców po atakach popełnia samobójstwo, co utrudnia lub wręcz uniemożliwia dotarcie do sedna ich motywów i osobowości. Wiele osób łączy masowe morderstwo popełniane przez pojedynczego szaleńca lub szaleńców ze zjawiskiem amoku – wpadania w obłąkańczy szał przez życie w wysoce zhierarchizowanym społeczeństwie i stres społeczny, w trakcie którego sprawca pędzi przed siebie i na oślep strzela z broni lub rani ostrym narzędziem niewinnych ludzi dopóki nie zginie lub ktoś nie zatrzyma go siłą.