W 1952 roku zbiegł z więzienia po czym po krótkim ukrywaniu się, zbiegł do egipskiego Kairu, gdzie zyskał pomoc sympatyków rewolucyjnego prezydenta Gamala Abdela Nasera.
W listopadzie 1954 roku wraz z innymi algierskimi przywódcami emigracyjnymi z Egiptu, spotkał się na terenie Szwajcarii z liderami nacjonalistycznymi z obszaru Algierii (wszyscy spośród dziewięciu uczestników spotkania byli byłymi członkami Tajnej Organizacji). Na spotkaniu zadecydowali oni o powołaniu Komitetu Rewolucyjnego Jedności i Akcji (a według innych tłumaczeń Rewolucyjnej Rady Jedności i Działania). Ben Bella stanął na czele Komitetu. Dowodzona przez niego grupa postawiła sobie za cel przygotowanie powstania narodowego. Datę wystąpienia wyznaczono na 1 listopada 1954 roku.
W dniu wybuchu powstania Komitet Rewolucyjny Jedności i Akcji przekształcił się we Front Wyzwolenia Narodowego. Front powołał własne siły zbrojne – Narodową Armię Wyzwoleńczą dowodzone przez pułkownika Huari Bumediena. Ben Bella posiadał we Froncie ważną rolę polityczną i odpowiedzialny był za organizowania transportu broni do Algierii. W 1956 roku miały miejsce dwa nieudane zamachy na jego życie, jeden w Kairze, drugi w Trypolisie w Libii.