thumb|240px|right|Grób na Powązkach Jan Tarnowski ps. Waligóra, „Lelek” (ur. 1 marca 1904 w majątku Barcikowo – zm. 29 marca 1947 w Katowicach) – podpułkownik. Uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej 1920. W okresie II Rzeczypospolitej zawodowy oficer kawalerii. W czasie okupacji niemieckiej oficer Armii Krajowej i komendant III Obwodu AK Wola. W powstaniu warszawskim dowódca Zgrupowania „Waligóra”.
Życiorys Syn ziemianina Stanisława Tarnowskiego i Wandy Dunin-Mieczyńskiej mieszkających w majątku Barcikowo. Uczył się w Gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Płocku. Od 1918 członek Polskiej Organizacji Wojskowej, w listopadzie 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. Następnie kontynuował naukę, lecz w lutym 1919 uciekł z domu do Jarocina, gdzie wstąpił do Oddziału Strzelców Wielkopolskich i uczestniczył w powstaniu wielkopolskim.
Po zakończeniu powstania wstąpił do Korpusu Kadetów nr 2 w Modlinie. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Wzięty do niewoli pod Sarnową Górą zbiegł w czasie transportu.