Wacław Micuta, ps. Wacek (ur. w Piotrogrodzie, zm. 21 września 2008 w Genewie) – polski ekonomista, funkcjonariusz ONZ, wojskowy – dowódca plutonu pancernego w powstaniu warszawskim w stopniu porucznika, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Wacław Micuta urodził się w Piotrogrodzie (ob. Petersburg) w Rosji w polskiej rodzinie kresowej (syn Leonarda i Wandy z Pawłowiczów). W 1922 r. jego rodzina osiedliła się w Poznaniu, gdzie ukończył gimnazjum i studia ekonomiczne. Był harcerzem Poznańskiej Czarnej Trzynastki. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, otrzymując stopień podporucznika rezerwy. Po ukończeniu studiów w czerwcu 1939 został sekretarzem Wojewody Śląskiego Michała Grażyńskiego, lecz funkcję tę piastował krótko z powodu wybuchu wojny.
Zmobilizowany, wziął udział w kampanii wrześniowej 1939, służąc jako dowódca zwiadu 3 baterii 7 dywizjonu artylerii konnej Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Walczył m.in. w bitwie nad Bzurą. 19 września 1939, przebijając się do Warszawy, w czasie natarcia w Laskach, został poważnie ranny w prawą rękę. Trafił do niemieckiego obozu jenieckiego, z którego uciekł i w maju 1940 przybył do Warszawy.