Po śmierci Ottona III tron przejął Henryk II Święty z linii bawarskiej. Boczna linia rodu panowała w Bawarii w latach 947–1017 (z przerwami). Wywodziła się od Henryka I, brata cesarza Ottona I. Henryk IV (zm. 1024) został wybrany na króla niemieckiego jako Henryk II (od 1014). Wraz ze śmiercią jego brata Brunona, biskupa Augsburga w 1029 wygasła dynastia. Tron niemiecki przypadł dynastii salickiej.
Przedstawiciele dynastii thumb|Drzewo genealogiczne Ludolfingów, wykonane w średniowieczu
Władcy Saksonii i władcy Niemiec Ludolf, graf wschodniej Saksonii, zm. 866 Bruno, graf wschodniej Saksonii 864–880, syn Ludolfa Otton I Znakomity, książę Saksonii 880–912, syn Ludolfa Henryk I Ptasznik, książę Saksonii 912–936, król Niemiec 919–936, syn Ottona I Znakomitego Otton I Wielki, książę Saksonii i Turyngii od 936, król Niemiec od 936, król Włoch od 961, cesarz 962–973, syn Henryka I Otton II, król Niemiec i król Włoch od 961, cesarz 973–983, syn Ottona I Otton III, król Niemiec od 983, cesarz 996–1002, syn Ottona II Henryk II Święty, książę Bawarii (jako Henryk IV) od 995, król Niemiec i król Włoch od 1002, cesarz 1014–1024, prawnuk Henryka Ptasznika