thumb|Kobieta z Prus Wschodnich w tradycyjnym czepcu, znaczek pocztowy z 1935 roku mały|Warmiaczki w stroju niedzielnym, ok. 1920 rok Czepiec warmiński – nakrycie głowy zamężnej Warmiaczki, część stroju warmińskiego zwana też „twardą mycką”, „galonkiem” lub „złotą głową”.
Opis Czepiec warmiński składał się z trzech części: denka, otoku i wstążek. Wewnątrz czepiec był podszyty płótnem, na zewnątrz denko pokrywał jedwab, aksamit lub adamaszek w różnych kolorach. Otok był obłożony dwiema złotymi koronkami, na nich biała tiulowa koronka, marszczona w tzw. rurki. Czepiec był wiązany pod brodą. Do otoka po obu stronach były przyszyte wstążki z atłasu, suto marszczone w rurki, podszyte pasem z płótna. Z tyłu czepiec przyozdobiony był białą lub kolorową kokardą z jedwabnych wstążek, których końce opadały na plecy. Denko było bogato wyszywane, pokrywał je złoty i srebrny haft w kształtach kłosów, kwiatów, listków lub serduszek. Czasem kwiaty haftowano kolorowymi nićmi w motyw wianka lub bukietu. Czepce przechowywano w skrzyniach w specjalnych pojemnikach z drewna lub plecionki wiklinowej wyłożonych watą. Były cennym elementem kobiecego majątku i tym samym posaguFranciszek Klonowski, Atlas Polskich Strojów Ludowych: Pomorze i Warmia, Warszawa 1960, s. 39–41..