W czasie II wojny światowej pracował duszpastersko w Hrubieszowie, był także kapelanem Armii Krajowej. W 1944 został wikariuszem parafii Abramów. W latach 1954–1958 prowadził wykłady na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W lubelskim seminarium duchownym zajmował stanowiska prefekta i wicerektora. W 1951 został kanonikiem rzeczywistym kapituły katedralnej w Lublinie.
5 maja 1958 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i biskupem tytularnym Siniandus z zadaniem posługiwania na Warmii. Sakrę biskupią przyjął 31 sierpnia 1958 w Prokatedrze św. Jakuba Apostoła w Olsztynie. Głównym konsekratorem był kardynał Stefan Wyszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, a współkonsekratorami biskup diecezjalny lubelski Piotr Kałwa i biskup Tomasz Wilczyński, delegat prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Olsztynie. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Pro Ecclesia Sancta Dei (Za Święty Kościół Boży). W latach 1958–1962 sprawował urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego „Hosianum”, w tym czasie zreformował program studiów seminaryjnych.