Trzykrotnie był karany przez Komisję Etyki Poselskiej prawomocnymi uchwałami (w 2002 i 2005). Z mównicy kilkakrotnie rzucał oskarżenia wobec innych posłów, wielokrotnie za to i za swoje zachowanie był upominany przez marszałka Sejmu. W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował z własnego komitetu do Senatu RP.
O sporządzonym przez siebie Raporcie Nowaka po raz pierwszy mówił, gdy deklarował rozpoczęcie na początku 2005 głodówki. Później utworzył stronę internetową, na której opisał szczegóły swojego śledztwa dotyczącego polityków, rzekomych układów i korupcji. W maju 2005 trzymał transparent z adresem tej strony. Po swoim wystąpieniu podczas debaty o skróceniu kadencji pozostał na mównicy. Według podawanych przez polityka informacji miał prowadzić głodówkę ciągłą przez 70 dni w drugiej połowie 2006, następnie ją przerwać 15 października, po czym miał ją podjąć ponownie 17 października 2006. Łącznie, licząc od kwietnia 2005 do października 2006, jego protesty głodowe rzekomo trwały ponad 200 dni.
Przyczynił się do ujawnienia sprawy tzw. króla żelatyny oraz niektórych wątków tzw. afery starachowickiej.