Wykłady z historii Kościoła podjął również w Misyjnym Wyższym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Nysie w latach 1985–1993 oraz w Diecezjalnym Instytucie Teologiczno-Pastoralnym w Opolu (Filia Wydziału Teologicznego KUL) od 1986.
W 1994 został adiunktem w Katedrze Historii Kościoła i Patrologii na Wydziale Teologicznym założonego wówczas Uniwersytetu Opolskiego, a w 2006 kierownikiem tej katedry. W 2000 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 2008 profesora zwyczajnego Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.
W działalności naukowej zajmował się szczególnie zagadnieniami dziejów diecezji wrocławskiej po soborze trydenckim, Kościoła na Śląsku Opolskim i nuncjatury apostolskiej w Polsce (przede wszystkim w początkach XVIII w.), a także prowadził badania biografistyczne głównie biskupów wrocławskich i śląskich duchownych.