Przyjmujący argumentację Wellhausena i Caetaniego Della Vida, nie zaprzeczając, że nie da się uwolnić Usmana od zarzutów pewnego nepotyzmu, uważał jednak iż w jego postępowaniu „można także dostrzec świadomą próbę raczej stworzenia własności państwowej, a nie proste dążenie do wzbogacenia swoich krewnych, co było koncepcją całkowicie obcą w stosunku do populistycznej procedury całkowitego podziału łupów wojennych pomiędzy walczących”. Wilferd Madelung w swojej książce „The Succession to Muhammad” odrzuca jednak tego typu rozumowanie, argumentując iż nie ma przekonujących dowodów za tym, że Umar dokonywał nadań ikta, zaś w działaniach Usmana widząc początek procesu przekształcania wspólnej własności gminy muzułmańskiej w pozostającą w podorędziu kalifa ziemię królewską, którą ten może dysponować całkowicie według własnego uznania, co ostatecznie dokonało się za rządów Mu’awiji.