W 1918 roku wrócił do Szwajcarii, w 1919 zastąpił Alfreda Wernera na stanowisku profesora chemii i dyrektora Instytutu Chemii Uniwersytetu Zuryskiego. Stanowisko to piastował do 1959 roku. W latach 1950-1951 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Zuryskiego.
Jego wczesne prace badawcze dotyczyły właściwości związków kompleksowych metali, potem skupił się na barwnikach roślinnych, zwłaszcza żółtych karotenoidach. Jego prace w tej dziedzinie pozwoliły stwierdzić, że β-karoten jest prowitaminą A (1928), określić jego wzór strukturalny i przeprowadzić syntezę (1930). Pozwoliło to również na wyjaśnienie struktury witaminy A.
Prowadził również badania nad innymi witaminami. Potwierdził skład witaminy C zaproponowany przez Alberta Szent-Györgyi'ego, wykazał, że laktoflawina jest częścią kompleksu pierwotnie opisanego jako witamina B2 i zbadał witaminę E.
W 1937 roku otrzymał, wspólnie z Normanem Haworthem, Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za badania karotenoidów, flawonoidów oraz witamin A i B2.
Jego podręcznik chemii organicznej Lehrbuch der organische