Wobec zdecydowanej przewagi sowieckiej Floty Bałtyckiej nad Kriegsmarine na Bałtyku (zwłaszcza w rejonie Zatoki Fińskiej) był to jedynie argument dyplomatyczny i propagandowyW roku 1939 stan całej Kriegsmarine (na Morzu Północnym i Bałtyku) wynosił: 2 okręty liniowe, 3 pancerniki, 8 krążowników, 22 niszczyciele, 16 torpedowców, 10 eskortowców, 52 okręty podwodne i 32 trałowce, stan Floty Bałtyckiej – 2 pancerniki, 2 krążowniki, 2 lekkie krążowniki, 19 niszczycieli, 48 torpedowców i 65 okrętów podwodnych.. Finlandia uznawała propozycje ZSRR za nie do przyjęcia, w szczególności były one sprzeczne z deklarowaną przez rząd tego kraju neutralnością i dążyły do cesji terenów już ufortyfikowanych, które miały chronić przed agresją ze wschodu.
Finlandia była krajem demokratycznym, w którym przez wiele lat rząd formowała (lub w nim współuczestniczyła) Socjaldemokratyczna Partia Finlandii ze swym przywódcą (premierem 1926-1927) Väinö Tannerem.