W 1962 za rolę Soni w Płatonowie otrzymała nagrodę II stopnia na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach. Wystąpiła w spektaklach w reżyserii Ludwika René: jako Miranda w Don Juanie (1964) i Maggie (postać będąca pastiszem Marilyn Monroe) w Po upadku według autobiograficznego tekstu Arthura Millera. Na premierze drugiej ze sztuk obecny był sam Miller, który – wracając ze Związku Radzieckiego – wstąpił do Warszawy, aby obejrzeć sztukę, a po przedstawieniu gratulował Czyżewskiej. Do aktorki przylgnął wówczas przydomek „polskiej Marilyn Monroe”.
W filmie zadebiutowała epizodem w Cafe „Pod Minogą” (1959). Następnie zagrała Renatę w filmie Stanisława Barei Mąż swojej żony (1960). W 1961 pojawiła się na wielkim ekranie jako porucznik Listek w filmie psychologicznym Tadeusza Konwickiego Zaduszki, Dorota w Złocie Wojciecha Jerzego Hasa oraz Monika w Zuzannie i chłopcach. Kontynuowała współpracę z Bareją, realizując komedię Żona dla Australijczyka (1963) i Małżeństwo z rozsądku (1966).