W 1946 r. został powołany na stanowisko głównego projektanta odbudowy Hawru. Dziełem jego jest cała dzielnica o całkowicie nowoczesnym układzie urbanistycznym. Na czoło wysuwają się ratusz i Kościół św. Józefa – jako wyraz konsekwentnej myśli konstruktywistycznej autora władającego po mistrzowsku żelbetem.
Działalność Perreta bardzo szybko znalazła uznanie w środowiskach fachowych, pomimo że jego nowatorskie tendencje nie zawsze odpowiadały mieszczańskiemu gustowi Francuzów.
Pod koniec życia w 1943 r. został powołany na członka Académie des beaux-arts w Paryżu. W 1948 otrzymał Złoty Medal Królewskiego Instytutu Architektów Brytyjskich (RIBA), a w 1952 r. Złoty Medal Instytutu Architektów Amerykańskich. W tymże roku ukazała się praca Perreta Contribution à une theorie de l'architecture.