mały|300px|Rekonstrukcja osady Indian Taino Tainowie (Indianie Taino) – rdzenni, prekolumbijscy mieszkańcy wysp Bahama oraz Wielkich Antyli (Kuby, Hispanioli, Portoryko i Jamajki), zamieszkujący te tereny w okresie poprzedzającym przybycie Kolumba w 1492 roku. Zasoby źródłowe dotyczące ich życia są ograniczone. Przypuszcza się, że przybyli na Kubę około 1100 r. p.n.e., przemieszczając się z Ameryki Południowej przez Antyle.
Pod koniec XV wieku Tainowie byli stosunkowo wysoko rozwiniętym społeczeństwem rolniczym. Zajmowali się uprawą manioku, jukki, tytoniu oraz bawełny. Wyrabiali również gliniane naczynia. Mieszkali w niewielkich osadach zwanych bohio, choć w okresie kolonizacji największe wioski mogły liczyć nawet ponad 3000 mieszkańców.
Tainowie w okresie kolonizacji europejskiej Tainowie byli pierwszym ludem indiańskim, z którym zetknął się Kolumb w 1492 roku. Gdy „Santa María” – okręt flagowy wyprawy – osiadła na mieliźnie u wybrzeży jednej z wysp, Kolumb zdecydował się na wybudowanie tam osady. Wyspę nazwano Hispaniolą (obecnie obszar ten zajmują Haiti i Dominikana). Załoga wzniesionego fortu, nazwanego La Navidad przetrwała tam zaledwie rok. Podczas kolejnej wyprawy Kolumb zastał w tym miejscu jedynie zgliszcza.