W meczu finałowym, który odbył się w styczniu 2002 roku, spotkał się ze swoim rodakiem Rusłanem Ponomariowem. To spotkanie miało dodatkowy wymiar, jego zwycięzca mógł się czuć liderem ukraińskich szachów. Iwanczuk nie wygrał ani jednej partii, przegrywając dwie. Była to bolesna porażka, stracona największa szansa zdobycia tytułu mistrza świata na rzecz o czternaście lat młodszego lokalnego rywala2001-02 FIDE Knockout Matches..
Był wieloletnim liderem warszawskiej drużyny Polonii Plus GSM, która pięciokrotnie zajęła II miejsce w Klubowym Pucharze Europy.
W maju 2004 roku zdobył w Stambule tytuł mistrza Europy oraz zwyciężył w memoriale Carlosa Torre Repetto w Meridzie (osiągnięcie to powtórzył jeszcze w latach 2006 i 2007). W 2005 i 2006 zwyciężył w memoriałach José Raúla Capablanki w Hawanie. W 2007 odniósł kolejne spektakularne sukcesy: po raz trzeci z rzędu zwyciężył w memoriale Capablanki w Hawanie oraz w silnie obsadzonych turniejach Aerosvit w Foros (m.in. przed Siergiejem Karjakinem, Aleksandrem Oniszczukiem i Piotrem Swidlerem) i w Montrealu (przed Siergiejem Tiwiakowem i Pentala Harikrishną). Zdobył również w Moskwie tytuł mistrza świata w szachach błyskawicznychIvanchuk wins World Blitz Championship, Moscow 2007.. W 2008 r.