II wojna światowa Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Polskę pozostał w Warszawie, gdzie wraz z rodziną przeżył oblężenie miasta. W obliczu narastających szykan i represji, którymi niemieccy okupanci poddawali ludność żydowską, rodzice zdecydowali, aby wysłać Icchaka i jego dwa lata starszą siostrę Rachelę do dziadków w Święcianach w radzieckiej strefie okupacyjnej. 24 grudnia 1939 rodzeństwo nielegalnie przekroczyło niemiecko-radziecką linię demarkacyjną.

W Święcianach uczęszczał do szkoły z językiem rosyjskim jako językiem wykładowym, w której uczniów poddawano intensywnej indoktrynacji w duchu marksistowsko-leninowskim. W wydanej w 1979 autobiografii wypowiadał się krytycznie o rządach radzieckich, wskazując, że doprowadziły one do likwidacji wszystkich niezależnych żydowskich instytucji i organizacji, a także spowodowały pauperyzację wielu Żydów. W okresie okupacji radzieckiej kontynuował działalność w ruchu syjonistycznym, tym razem w warunkach konspiracyjnych. Mimo to lata 1940–1941 wspominał jako „jeden z najszczęśliwszych okresów w swoim życiu”.