W późniejszych latach walczył w wojnie sueskiej (1956) oraz w wojnie sześciodniowej (1967).

W czasie I wojny izraelsko-arabskiej był ekspertem od wyburzeń i dywersji. Później jego kariera wojskowa była związana z wojskami pancernymi. Służył w 7 Brygadzie Pancernej, następnie był dowódcą 9. batalionu w 401 Brygadzie Pancernej (1954–1955). W 1956, podczas działań na Synaju, został dowódcą batalionu pancernego 27 Brygady Pancernej. Następnie został mianowany zastępcą dowódcy 37 Brygady Pancernej, 1962–1966 był szefem szkolenia w wydziale szkoleniowym, a w 1967 został szefem sztabu 36 Dywizji Pancernej. W 1972 przeszedł w stan spoczynku w randze generała brygady. Był w tym czasie szefem szkolenia oficerów. Powrócił do służby na trzy miesiące podczas wojny Jom Kipur (1973).

Po zakończeniu kariery wojskowej poświęcił się badaniu historii Holokaustu. W 1968, będąc jeszcze w czynnej służbie, podjął studia na Uniwersytecie Telawiwskim, uwieńczone uzyskaniem tytułu doktora filozofii na podstawie pracy o zagładzie getta wileńskiego. 1972–1981 był wykładowcą tej uczelni. Wykładał także na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie oraz gościnnie na uczelniach w USA.