Jean II d’Estrées (ur. w roku 1624 w Solurze w Szwajcarii, zm. 19 maja 1707 w Paryżu) – francuski marszałek i admirał.
Jean II d’Estrées był potomkiem pikardyjskiej szlachty. Jego ojciec, François-Annibal d’Estrées, był marszałkiem Francji, a jego ciotka, Gabrielle d’Estrées, metresą Henryka IV. Na wzór ojca bardzo wcześnie rozpoczął karierę w armii lądowej. Został pułkownikiem regimentu Nawarry w wieku lat 13 (był to tylko tytuł), maréchal de camp w wieku lat 25 i generałem – porucznikiem (lieutanant-ġénéral) w wieku lat 33. Podczas Frondy pozostał lojalny wobec króla. W roku 1648 walczył w bitwie pod Lens pod dowództwem Kondeusza, a w latach 1652–1653 w Lotaryngii, a następnie Flandrii pod dowództwem Turenne. W roku 1656 dostał się do niewoli w bitwie pod Valenciennes. Walczył także w wojnie dewolucyjnej, to był jednak koniec jego świetnej kariery w armii lądowej, podczas której niewątpliwie wykazał się odwagą, ponieważ doszło do poważnego zajścia pomiędzy nim a wszechwładnym ministrem wojny markizem de Louvois.