Nie miał on więc tak szerokiego zakresu i nie był też tak jednoznacznie określony, jak plany operacyjne innych wielkich mocarstw. W 1912 zawarto też porozumienie o podziale zadań między flotą brytyjską i francuską (pierwsza przejęła odpowiedzialność za północne wybrzeża Francji, druga za południowe). Realizacja obu uzgodnień zależała jednak od rozwoju sytuacji politycznej i decyzji rządu brytyjskiego. Flocie brytyjskiej postawiono następujące zadania: daleka blokada Niemiec, osłona transportów wojsk do Francji, zabezpieczenie kraju przed inwazją i żeglugi przed atakami floty nieprzyjacielskiej.
Plan belgijski
Plan Belgii zakładał, że w wypadku bardzo prawdopodobnej napaści niemieckiej, armia powinna zostać skoncentrowana na linii Mozy, a w razie przełamania miała wycofać się na kolejną linię obrony osłaniającą Brukselę i Antwerpię. Opór powinny wtedy kontynuować samotnie twierdze w Liège (→Twierdza Liège) i Namur. Ostatnim punktem obrony pozostawała Antwerpia, do której wycofałaby się armia po utracie poprzednich linii obrony.