thumb|366px|Rzeczpospolita jako protektorat Imperium Rosyjskiego w 1772 roku (przebieg granic sprzed I rozbioru) thumb|Portret Stanisława Augusta. Na piersi króla widoczny zawieszony na szyi rosyjski Order św. Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania thumb|Herman Karl von Keyserling thumb|Nikołaj Repnin thumb|Michaił Wołkoński thumb|Kaspar von Saldern thumb|Otto Magnus von Stackelberg thumb|Jakow Bułhakow thumb|Jakob Sievers thumb|Osip Andriejewicz Igelström Ambasadorowie i posłowie rosyjscy w Rzeczypospolitej 1763–1794 – charakterystyka dyplomatów rosyjskich z tego okresu.
Kompetencje dyplomatów rosyjskich w Rzeczypospolitej w tych latach daleko wykraczały poza właściwe ich funkcji zadania dyplomacji. Zakres ich władzy można porównać z pozycją wicekrólów w koloniach imperium hiszpańskiego, bądź prokonsulów, sprawujących władzę w podbitych prowincjach cesarstwa rzymskiego. Ambasadorowie i posłowie rosyjscy w tych latach (z przerwą 1790–1792) sprawowali rzeczywistą władzę w Polsce i na Litwie, działając na podstawie przysyłanych z Petersburga instrukcji. Mieli przemożny wpływ na króla, który na ich żądanie i za ich aprobatą mianował na urzędy i rozdawał starostwa wskazanym przez nich ludziom, jako wynagrodzenie dla stronników Rosji.