Dopiero jednak zamach stanu Familii Czartoryskich, przeprowadzony z pomocą wojsk rosyjskich po śmierci Augusta III i przeprowadzona pod rosyjskimi bagnetami elekcja kandydata cesarzowej Katarzyny II Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764, spowodowały trwałe uzależnienie władcy Rzeczypospolitej od stałej pomocy rosyjskiej. Poseł rosyjski Herman Karl von Keyserling, zezwalając na niewielkie reformy sejmu konwokacyjnego, przeprowadził wybór wskazanego przez Imperatorową kandydata do tronu polskiego.
Nikołaj Repnin
Wkrótce jednak zastąpił go poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny Nikołaj Repnin, który wypełniając instrukcje petersburskie, doprowadził do zawiązania się w 1767 antykrólewskiej i katolickiej konfederacji radomskiej oraz konfederacji innowierczych: prawosławnej słuckiej i protestanckiej toruńskiej. Na Sejmie Repninowskim 1767–1768, wysunięty przez niego postulat równouprawnienia różnowierców spotkał się z silnym oporem. Zdławiło go dopiero sterroryzowanie sejmujących, w wyniku bezprecedensowego w historii stosunków międzynarodowych porwania senatorów: biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka, biskupa kijowskiego Józefa Andrzeja Załuskiego, hetmana polnego koronnego Wacława Rzewuskiego i jego syna Seweryna Rzewuskiego do Kaługi.