„Zwierciadło Saskie” stało się prawem obowiązującym w sądach miejskich i wiejskich 2 października 1535 na podstawie rozporządzenia Zygmunta Starego. Tekstem oficjalnym był przekład pierwszej części Zwierciadła dokonany przez pisarza krakowskiego Mikołaja Jaskiera (Iuris provinicialis quod Speculum Saxonum vulgo nuncupatur libri tres). Zwierciadło zostało przetłumaczone na język polski (w układzie alfabetycznym i wydane drukiem) przez syndyka lwowskiego Pawła Szczerbicza w 1581 (Speculum Saxonum albo prawo saskie i magdeburskie porządkiem abecadła z łacińskiego i niemieckich exemplarzów zebrane). Przez cały okres swego pobytu na ziemiach polskich Zwierciadło saskie było komentowane i omawiane przez polskich prawników. Jednym z wybitniejszych był Bartłomiej Groicki, który opracował zagadnienia związane ze Zwierciadłem saskim m.in. w dziele Artykuły prawa majdeburskiego, które zowią się Speculum Saxonum.
Wybrane regulacje Brak możliwości wykupienia się od kary śmierci w niektórych przypadkach. Mordercy, złodzieje, podpalacze byli łamani kołem. Za kradzież przedmiotu małej wartości przewidziana była kara na ciele i włosach z możliwością wykupienia.
Zobacz też
Constitutio Criminalis Carolina Zwierciadło szwabskie