Zadaniem posłanników Himmlera była także kontrola gett skupiających ludność żydowską i w mniejszym procencie – cygańską oraz wynikająca z tego odpowiedzialność za rezultaty zarządzania w tych azylach, wspólnie z Głównym Urzędem Bezpieczeństwa Rzeszy. Likwidacja gett poprzez transporty do obozów zagłady (gł. Treblinki, Bełżca, Sobiboru, Majdanka i Auschwitz-Birkenau) także leżała w gestii HSSPF.
Ci z SSPF, którzy nie przegryźli kapsułki z cyjankiem, a działali na terenach byłej II Rzeczypospolitej oraz na wschód od niej – byli sądzeni za zbrodnie wojenne. W 1944 i 1945 doszło do wielu awansów co bardziej zasłużonych działaczy z SS na stopnie generalskie w Waffen-SS i policji (w rzeczywistości generałowie ci niewiele mieli wspólnego z wojskowością – bardziej ze zorganizowanym ludobójstwem – i wielu z nich nie umiało m.in. czytać map sztabowych lub ich doświadczenie w dowodzeniu na froncie było bliskie zeru, co doprowadzało do wysokich strat w dywizjach Waffen-SS). Awanse te pozwoliły im być chronionymi przez Konwencję Haską.