Wielu innych dostało się do niewoli.
Pekoci zostali rozbici, ale po tej bitwie Anglicy nie mieli już siły na zaatakowanie drugiej obronnej wioski Pekotów, w której skrył się m.in. ich wódz Sassacus. Także przybici ogromnymi stratami Indianie nie zdecydowali się na dalszą walkę. 150 wojowników wyruszyło wraz ze swym wodzem na zachód, na ziemie Irokezów (gdzie Sassacus zginął wkrótce z rąk Mohawków). Pozostali skryli się na okolicznych bagnach, gdzie stopniowo ich wyłapywano (żona i syn wodza trafili jako niewolnicy na Karaiby).
Oficjalnie wojna z Pekotami, w której według brytyjskich kronikarzy śmierć poniosło ok. 700 Pekotów, zakończyła się podpisaniem traktatu z Hardford w 1638. Sygnatariuszami traktatu były trzy zaangażowane w konflikt brytyjskie kolonie oraz Indianie Mohegan i Narragansett. Zgodnie z postanowieniami traktatu, sporne tereny podzielono między zwycięskie kolonie a sprzymierzonym z nimi plemionom przypadła w udziale część pekockich jeńców.