Podczas wyborów w Grecji, które odbyły się podczas trwającej wojny grecko-tureckiej nieoczekiwanie wygrali rojaliści, obiecujący narodowi zakończenie wojny i posługujący się hasłem o Grecji małej, ale honorowej. Wenizelos jako zwolennik Grecji dwóch kontynentów i pięciu mórz ustąpił z fotela premiera 4 listopada 1920 roku.
Elefterios Wenizelos po dziesięciu latach urzędowania opuścił Grecję i przeprowadził się do Paryża, a do Grecji powrócił Konstantyn.
Piąta kadencja (11 stycznia 1924 – 6 lutego 1924) W kolejnych wyborach, które zostały zbojkotowane przez rojalistów wygrali zwolennicy Wenizelosa co pozwoliło mu ponownie zostać zwierzchnikiem rządu.
Szósta kadencja (4 czerwca 1928 – 26 maja 1932) Kiedy w 1928 roku Wenizelos ponownie został premierem zmienił ordynację wyborczą i zarządził nowe wybory, w których dzięki nowemu systemowi Partia Liberalna uzyskując 47% głosów otrzymała 71% miejsc w parlamencie. W czasie tej kadencji Wenizelos pojednał się z Turcją – odwiecznym wrogiem Grecji oraz walnie przyczynił się do zawarcia paktu bałkańskiego między Grecją, Jugosławią, Rumunią i Turcją. Zrealizowano poważne inwestycje w infrastrukturę zaopatrzenia w wodę. M.in. rozpoczęto sztuczne nawadnianie pól w greckiej Macedonii, kładąc podstawy pod wzrost poziomu życia dopiero co powiększonej o pół miliona liczby jej mieszkańców.