Giulio Antonio Santori (Santorio) (ur. 6 czerwca 1532 w miejscowości Caserta, zm. 7 czerwca 1602 w Rzymie) – włoski kardynał.
Życiorys Pochodził ze szlacheckiej rodziny. Studiował na uniwersytecie w Neapolu, uzyskując tytuł doktora prawa rzymskiego i kanonicznego. Początkowo pracował jako świecki prawnik, ale porzucił karierę i w 1557 przyjął święcenia kapłańskie. Był proboszczem parafii Sant'Orso d'Ercole w rodzinnej Casercie przez kilka lat. Od 1559 działał w trybunale inkwizycyjnym, najpierw w Casercie, potem w Neapolu i Rzymie; uczestniczył w procesie wytoczonym kardynałowi Giovanniemu Girolamo Morone. Wikariusz Caserty 1560-63, następnie przez rok wikariusz generalny archidiecezji Neapol. Wezwany do Rzymu za pontyfikatu Piusa IV, został oskarżony o udział w spisku na życie papieża. Dzięki protekcji kardynałów Karola Boromeusza i Michele Ghisleri udało mu się oczyścić z tych zarzutów. Kiedy Ghisleri został w 1566 papieżem, mianował Santoriego arcybiskupem Santa Severina, a 1570 kreował go kardynałem prezbiterem tytułu S. Bartholomaei in Insula. W 1573 papież Grzegorz XIII mianował go protektorem katolików obrządku greckiego, powierzył mu też kierowanie kongregacją do spraw francuskich. Od 1578 kard. Santori był także protektorem zakonu kapucynów.