Z początkiem 1651 roku więźniowie zostali uwolnieni, a Mazarin wygnany. Niedługo potem, najprawdopodobniej na początku lutego miało premierę jedno z arcydzieł poety: Nikomed (1651). Uwolnieni z więzienia książęta zadbali o swych zwolenników. Corneille utracił swój urząd. Dwór nie interweniował w jego sprawie, ani nie zrekompensował mu poniesionych strat. W wystawionym w sezonie 1651/1652 Perktaricie Corneille ostrzegał księcia Kondeusza przed atakiem na króla. Sztuka została tylko raz wystawiona na scenie. Przepadła z powodu knowań zwolenników księcia.
Odejście i powrót Po niepowodzeniu Perktarita Corneille porzucił na czas dłuższy twórczość dramatyczną i wycofał się na dziewięć lat na prowincję. Przerabiał w tym czasie O naśladowaniu Chrystusa Tomasza à Kempis na wiersz francuski (druk. 1656), przygotowywał pełne wydanie swoich pism i pracował nad sztuką o bogatej wystawie, nad Złotym runem. W 1658 roku zetknął się z Molierem, którego trupa zawitała do Rouen i zapłonął starczym afektem do aktorki Marquise du Parc, późniejszej kochanki Racine’a. Do Moliera nie zapałał szczególną sympatią, zwalczał go potem gwałtownie po tryumfalnej premierze Szkoły żon.