Bitwa nad rzeką Guadalete (Maʿrakat Wādī Lakka), zwana też bitwą w górach Transduktańskich, bitwą nad laguną La Janda lub bitwą pod Jerez de la Frontera – starcie zbrojne stoczone w lipcu 711 r. (niektóre źródła wskazują rok 712) pomiędzy siłami Kalifatu Umajjadów, złożonymi głównie z Berberów pod wodzą Tarika ibn Zijada, a armią Królestwa Wizygotów dowodzoną przez króla Roderyka. Bitwa zakończyła się klęską Wizygotów i otworzyła drogę do muzułmańskiego podboju niemal całego Półwyspu Iberyjskiego.
Tło Królestwo Wizygotów u progu VIII wieku było trapione głębokimi podziałami wewnętrznymi. Po śmierci króla Wityzy (ok. 710) tron objął Roderyk, lecz jego władza nie była powszechnie uznawana – część arystokracji, w tym synowie Wityzy, kwestionowała jego prawo do tronu.
Sytuację tę wykorzystał arabski namiestnik Afryki Północnej Musa ibn Nusajr. W 710 r. wysłał na Półwysep Iberyjski niewielką wyprawę zwiadowczą pod dowództwem Tarifa ibn Malika (od którego imienia pochodzi nazwa miasta Tarifa). Latem 711 r. na drugą stronę Cieśniny Gibraltarskiej przeprawiło się ok. 7000 wojowników – głównie Berberów – pod wodzą Tarika ibn Zijada.