Począwszy od końca lat 20. w związku z sytuacją gospodarczą i polityczną w kraju, w organizacji przebiegał proces radykalizacji. 5-6 stycznia 1929 w Krakowie obradował V Zjazd ZNMS, który przyjął nową deklaracje ideową sytuującą organizację na lewym skrzydle Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej. ZNMS postulował konieczność zastąpienia ustroju kapitalistycznego socjalistycznym, a swoją rolę widział w organizowaniu młodzieży akademickiej przeciw kapitalizmowi, pozostając wciąż w przekonaniu, że zmiana systemu powinna dokonać się w ramach demokracji.
Na początku lat trzydziestych wśród młodzieży socjalistycznej z ZNMS popularniejsze stawały się poglądy jednolitofrontowe, postulujące współpracę z komunistami w obliczu rośnięcia w siłę ruchów faszystowskich w Europie i coraz większej aktywności nacjonalistów. Uchwały z VII zjazdu ZNMS, który odbył się w listopadzie 1932 roku stwierdzały, że głównym zadaniem młodzieży lewicowej jest walka z faszyzmem, a socjalizm musi zostać osiągnięty za pomocą przejęcia władzy przez robotników. Pod wpływem radykalizacji ZNMS z reformistycznego stanowiska socjalizmu demokratycznego przeszedł do obozu rewolucyjnych socjalistów.