Historia i rozwój badań nad bruksizmem Termin „bruksizm” został wprowadzony przez Frohmana w 1931 roku, choć wcześniejsze próby określenia odruchu zgrzytania zębami podjął Pietkiewicz w 1907 roku, nazywając go „la bruxomanie”. Pierwsze wzmianki o tym nawyku pojawiły się już w literaturze naukowej w 1860 roku, a opisy zgrzytania zębami obecne są także w Psalmach Dawida. Wczesne obserwacje pacjentów podkreślały, że bruksizm jest nawykiem nieświadomym i dotyczy znacznej części populacji w różnych grupach wiekowych. W XX wieku, wraz z rozwojem badań stomatologicznych, zaczęto wyróżniać różne formy bruksizmu – w 1950 roku Miller zaproponował podział na bruksizm dzienny i nocny, a w 1983 roku wprowadzono rozróżnienie na bruksizm ekscentryczny i centryczny. W 1987 roku Okeson zasugerował stosowanie szyn zgryzowych w celu ograniczenia zużycia zębów. W 2013 roku Lobbezoo i współpracownicy w konsensusie dotyczącym definicji i klasyfikacji bruksizmu podkreślili jego dwie manifestacje: podczas snu i w stanie czuwania.
Z biegiem lat bruksizm opisywano jako parafunkcję o wieloczynnikowej etiologii, w dużej mierze związanej z czynnikami psychologicznymi.
Konsensus dotyczący bruksizmu