(iv) w przypadku osób zdrowych nie należy stosować standardowych punktów odcięcia dla stwierdzenia obecności lub braku bruksizmu, lecz oceniać aktywność mięśni żucia w kontinuum zachowania.
Diagnostyka Rozpoznanie opiera się na:
wywiadzie medycznym, badaniu stomatologicznym, obserwacji objawów przez pacjenta lub jego otoczenie.
W diagnostyce nocnego bruksizmu można stosować polisomnografię z elektromiografią mięśni żucia.
Leczenie Bruksizm nie zawsze wymaga leczenia, jednak w przypadkach objawowych stosuje się:
fizjoterapię mięśni żucia, szyny relaksacyjne (nakładki ochronne) – chroniące zęby przed ścieraniem, farmakoterapię (np. leki rozluźniające mięśnie, leki przeciwlękowe – stosowane ostrożnie), terapię behawioralną i techniki relaksacyjne, leczenie chorób towarzyszących (np. bezdechu sennego).
Bruksizm a zaburzenia układu ruchowego narządu żucia Aktualne metanalizy (2023) i (2025) podkreślają współwystępowanie obu jednostek.
Średnia częstość występowania zaburzeń skroniowo-żuchwowych wśród pacjentów z bruksizmem wynosiła 63,5%.