Bitwa pod Lauffeldt – starcie zbrojne, które miało miejsce 2 lipca 1747 podczas wojny austriacko-francuskiej (1744–1748), będącej częścią austriackiej wojny sukcesyjnej (1740–1748).
Bitwa została stoczona pomiędzy armią francuską dowodzoną przez Maurycego Saskiego a armią sprzymierzonych (Wielka Brytania, Hesja, Holandia, Hanower i Austria) dowodzoną przez księcia Cumberland.
W czerwcu 1747 r. głównodowodzący tzw. Armii Pragmatycznej książę Cumberland zaplanował na czele 60 tys. ludzi podjęcie przy pomocy wojsk sprzymierzonych ofensywy przeciw wojskom francuskim pod wodzą marszałka Maurycego Saskiego i na korpus księcia Clermont. Uprzedzili go jednak Francuzi: po forsownym marszu marszałek połączył się z księciem i zajął pozycje, które wcześniej zamierzał zająć Cumberland. Naprzeciwko armii sprzymierzonych stanęło 80 tys. Francuzów.
Po wstępnej potyczce francuskiej i brytyjskiej kawalerii pod wodzą Johna Ligoniera, do natarcia ruszyła piechota sprzymierzonych. Ich wojska osłonięte były linią kilku wsi, co stało się przyczyną gwałtownego sporu pomiędzy ks. Cumberland a Ligonierem: zamierzał on rozlokować oddziały w wioskach, Cumberland natomiast wydał rozkaz do zajęcia pozycji poza linią zabudowań. W wyniku zamieszania wojska najpierw weszły do wsi, by wkrótce je opuścić.