oprócz (stopniowo zarzucanych) ataków falowych, na szeroką skalę stosowano artylerię. Brytyjczycy wprowadzili też w 1915 czterocalowy moździerz Stokesa, używany do wystrzeliwania pocisków zapalających i chemicznych oraz moździerz Livensa, wprowadzony w 1916.
Niemcy użyli gazów bojowych już po podpisaniu w Compiègne w dniu 11 listopada 1918 roku rozejmu przeciw oddziałom powstańców wielkopolskich. 16 lutego 1919 roku Ignacy Jan Paderewski, członek Komitetu Narodowego Polskiego, nadesłał do konferencji pokojowej w Paryżu depeszę, w której stwierdził m.in.: „wojska niemieckie rozpoczęły działania ofensywne na wielką skalę w niemieckiej Polsce. Zajęły one miasta Babimost i Kargowa… Niemcy stosują duże ilości gazów trujących”.
Broń chemiczna I wojny światowej Akroleina Brom Bromek benzylu Bromek ksylilu Bromoaceton Bromocyjan Bromocyjanek bezylu Bromometyloetyloketon Bromooctan etylu Chlor Chlorek trichlorometylosulfonylu Chloroaceton Chlorocyjan Chloropikryna Chlorosiarczan etylu Chlorosiarczan metylu Cyjanowodór Difenylochloroarsyna Difenylocyjanoarsyna Difosgen Eter dibromometylowy Eter dichlorometylowy Etylodichloroarsyna Fenylodichloroarsyna Fosgen Iperyt siarkowy Jodek benzylu Jodooctan etylu Tiofosgen