W Stanach Zjednoczonych, według spisu z roku 1990, 57 milionów ludzi było Niemcami bądź ich potomkami, tworząc największą grupę etniczną w tym kraju.
Znaczna liczba potomków Niemców żyje również w Kanadzie (ok. 9% populacji) i Australii (ok. 4% populacji).
Historia Starożytność Początki podzielonych Niemiec sięgają jeszcze starożytności; od germańskich terenów zachodnich i Galii zajętych przez Rzymian do Wolnej Germanii na wschodzie (zwyczajową granicę, zwłaszcza od bitwy w Lesie Teutoburskim stanowiła rzeka Ren). Pierwsze ludy zachodniogermańskie istniały już w okresie X w. p.n.e. Sąsiadowały one z ludami wschodniogermańskimi na wschodzie i celtyckimi na zachodzie.
Niemiecka tożsamość etniczna pojawiła się w okresie średniowiecza, pod wpływem zjednoczenia Państwa wschodniofrankijskiego w IX wieku.
Czasy hanzeatyckie i asymilacja Po chrystianizacji, hierarchia Kościoła rzymskokatolickiego poparła niemiecką ekspansję na tereny zamieszkane przez część Słowian Zachodnich, co w ciągu setek lat spowodowało przejście Połabian i Karantian na język niemiecki. Na język niemiecki przeszli z czasem też mieszkańcy zachodniej Polski – Dolnego Śląska, Pomorza Zachodniego czy ziemi lubuskiej, a także ludność Prus.