thumb|Kazimierz Barcikowski (z lewej) i Józef Kępa w prezydium I Krajowej Konferencji PZPR, Warszawa, październik 1973 Józef Kępa (ur. 18 maja 1928 w Rzeczycy, zm. 28 kwietnia 1998 w Warszawie) – polski historyk i działacz komunistyczny. Poseł na Sejm PRL V, VI i VII kadencji, członek Biura Politycznego KC PZPR (1975–1980), wiceprezes Rady Ministrów (1976–1979) i minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (1979–1981); w latach 1971–1982 przewodniczący Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie; odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej.
Życiorys Syn Szczepana i Rozalii. Działał w łódzkim Związku Walki Młodych. W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i grudniu tego samego roku wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1950–1954 zasiadał w Zarządzie Głównym Związku Młodzieży Polskiej. Od 1954 aspirant w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, studia ukończył w 1958. Od 1959 w aparacie partyjnym PZPR w Warszawie, w latach 1959–1960 sekretarz Komitetu Dzielnicowego PZPR Warszawa-Mokotów, w latach 1960–1961 kierownik Wydziału Oświaty i Nauki Komitetu Warszawskiego PZPR, w latach 1961–1967 sekretarz Komitetu Warszawskiego PZPR, a w latach 1967–1976 I sekretarz Komitetu Warszawskiego PZPR.