W 1919 został szefem Martinka & Co., firmy w branży iluzjonistycznej w USA.
Demaskator spirytystów thumb|Czy duchy powracają? Houdini mówi Nie – i to udowadnia – plakat demaskatorskiego przedstawienia z 1909. thumb|Houdini demonstrujący fałszywą ektoplazmę, 1925. Po śmierci matki w latach 20. poświęcił się demaskowaniu samozwańczych parapsychologów i mediów, do czego zainspirował też innych iluzjonistów: Jamesa Randiego i P.C. Sorcara oraz duet Penn i Teller. Praktyka Houdiniego w sztuce iluzji pozwalała mu ujawniać oszustwa, którym dawali się zwieść nawet uznani naukowcy. Został członkiem komitetu przy Scientific American, oferującego dużą nagrodę pieniężną każdemu, kto zademonstruje swe paranormalne zdolności – dzięki wiedzy Houdiniego i pozostałych iluzjonistów – (członków pięcioosobowego komitetu) nagroda ta nigdy nie została wypłacona. Korzystając z rosnącej sławy „pogromcy duchów”, Houdini zaczął ujawniać oszustwa w owych seansach, w towarzystwie reportera i oficera policji. Prawdopodobnie najsłynniejszym medium tak zdemaskowanym była Mina Crandon, znana też jako medium Margery z Bostonu. Houdini spisał swoje doświadczenia z demaskowaniem spirytystów w książce pt. A Magician Among the Spirits.