mały Józef Rostek (ur. 12 listopada 1859 w Wojnowicach k. Raciborza, zm. 28 marca 1929 w Katowicach) – polski lekarz i działacz narodowy w Raciborzu, znany działacz społeczny Górnego Śląska, założyciel kilku stowarzyszeń polskich.
Ukończył szkołę ludową w Wojnowicach (1870), a następnie niemiecką szkołę elementarną i gimnazjum w Raciborzu. W tym okresie pod wpływem prac Józefa Chociszewskiego poczuł się PolakiemKrzysztof Brożek, Rostek Józef, w: Polski Słownik Biograficzny, t. 32, Wrocław – Warszawa – Kraków 1989-1991, s. 154–156.. Następnie studiował medycynę najpierw na uniwersytecie wrocławskim, a następnie w Lipsku gdzie w 1885 roku uzyskał stopień doktora na podstawie opublikowanej pracy zatytułowanej Zur Frage der Empyemoperation. Podczas studiów związał się ze środowiskiem polskich akademików, m.in. należał do Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego. Był w 1880 współzałożycielem, a następnie w latach 1880–1882 prezesem, a potem od 1886 członkiem honorowym Towarzystwa Górnośląskiego, którego celem była nauka języka polskiego, historii i literatury polskiej. Należał także do Towarzystwa Medycznego Akademików Polaków. Był pierwszym Górnoślązakiem, który otrzymał stypendium Towarzystwa Pomocy Naukowej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.