Liwowie nawiązali również kontakty ze spokrewnionymi narodami, Estończykami i Finami. Dzięki dotacjom z tych krajów w 1939 w Mazirbe (liw. Irē) zostało założone Centrum Wspólnoty Liwów.
Ożywienie kulturalne w okresie międzywojennym dało narodowi liwskiemu pierwszą okazję do niczym nie zachwianego odczuwania świadomości narodowej i etnicznej. Pierwotne endoetnonimy stanowiły określenia rāndalizt (mieszkańcy wybrzeży) i kalāmīed (rybacy). Od lat 20. weszły do słownika Liwów takie nazwy własnego narodu jak līvõd, līvnikad, czy līvl.
II wojna światowa W 1940 roku Łotwa, podobnie jak Litwa i Estonia zostały zajęte przez wojska ZSRR. Ta inwazja, podobnie jak napaść Niemiec 22 czerwca 1941 roku zakończyły okres postępu w kulturze Liwów. Wszystkie przejawy działalności kulturalnej zostały zabronione, podobnie jak w okresie carskim. Mieszkańców Wybrzeża Liwskiego również wysiedlono ze swoich terenów, podobnie jak w czasie I wojny światowej. Większość z nich przeżyła wojnę w Rydze i Kurlandii, jednak część uciekła przez Morze Bałtyckie na szwedzką wyspę Gotlandię. Półwysep Kurlandzki był jednym z miejsc, w których Niemcy utrzymywali się aż do kapitulacji 5 maja 1945, co spowodowało, że wszystkie domy zostały przez nich lub przez wojska radzieckie zniszczone, zanim Liwowie zdążyli do nich powrócić.
Represje w okresie Związku Radzieckiego