90 na 215 mm, otwory były okrągłe.
thumb|Karta dziurkowana używana do wprowadzania programów do komputerów oraz danych w byłym Centrum Informatycznym Politechniki Wrocławskiej Początkowo niemal każda maszyna korzystała z kart o specyficznym, specjalnie zaprojektowanym formacie. Od 1928 r. zarówno maszyny, jak i karty stały się „ogólnego przeznaczenia”, zatem rozpoczęto proces ich standaryzacji. Ustalony został rozmiar kart: 7⅜ na 3¼ cala (187,325 na 82,55 mm).Z czasem najpopularniejszy stał się format wprowadzony przez IBM, karta miała 80 kolumn z pojedynczym znakiem i prostokątne otwory. Karty UNIVAC miały 45 dwuznakowych kolumn i okrągłe otwory.
Karty wykonane były z bardzo cienkiej, ale sztywnej tekturki: stos dwóch tysięcy kart (standardowe pudło) miał grubość 355 milimetrów, a pojedyncza karta - około 0,18 mm (w USA plik kart grubości jednego cala nazywano talią (deck) – były to dokładnie 143 karty). Po kilkunastu cyklach odczytu karta była najczęściej już na tyle uszkodzona, że należało ją wymieniać na nową.