Yahuar Huacac Inca (kecz. Inka Płaczący Krwią, XIV-XV wiek) – na wpół legendarny władca Inków i siódmy Sapa Inca od ok. 1380 do ok. 1410 roku z dynastii Hanan, młodszej linii królewskiego rodu Inków, syn króla Inci Rocy.
Zgodnie z podaniem w wieku ośmiu lat został porwany przez wrogie plemię Ayarmaca, wtedy też, jak głosi legenda, opłakiwać miał swój los krwawymi łzami (stąd też wywodzi się przekazane przez legendę imię władcy). Yahuar przebywał wśród Ayarmaca aż do wieku dorosłego. Ostatecznie w ucieczce z rąk porywaczy pomogły mu jego miejscowe nałożnice.
Yahuar Huacac jako władca doprowadzić miał do ostatecznego starcia z plemieniem Chanca (którego stolica Abancay znajdowało się w sąsiedztwie dzisiejszego Apurimac), jednakże zgodnie z przekazem kronikarskim podczas ataku Chanca na Cuzco król miał uciec z miasta i pozostawić stolicę samą sobie.