Halder zaprzeczył jakiejkolwiek wiedzy o okrucieństwach reżimu i twierdził, że nie uczestniczył w procesach decyzyjnych; uznano go za niewinnego.
W 1949 wydał książkę Hitler als Feldherr, w której poddał miażdżącej krytyce Hitlera jako wodza i stratega. Autor Dziennika wojennego (3 tomy, były to codzienne zapiski szefa Sztabu Generalnego z lat 1939–1942, cenne jako źródło historyczne). Po zakończeniu wojny przez wiele lat pracował w wydziale historycznym armii amerykańskiej. Tam stał się jednym z czołowych propagatorów mitu czystego Wehrmachtu.
Zmarł 2 kwietnia 1972 roku w Aschau (Bawaria).
Konflikt z Hitlerem i dymisja Późnym latem i wczesną jesienią 1942 nastąpiło przesilenie długotrwałego konfliktu generała Haldera z Hitlerem. Wódz zarzucał mu, tak jak i całemu sztabowi, brak energii i wystarczającej woli walki. Przede wszystkim, Halder zgłaszał swoje obiekcje w kwestii kierowania 11 Armii Mansteina na Sewastopol, a także był przeciwnikiem równoczesnej ofensywy na Kaukaz i w kierunku Stalingradu. Plany Hitlera zakładały zdobycie złóż ropy naftowej Kaukazu oraz zablokowanie transportu po Wołdze, co miało w decydującym stopniu osłabić potencjał gospodarczy ZSRR. Halder wskazywał, że rozbieżne kierunki natarcia mogą spowodować brak wystarczających sił do osiągnięcia założonych celów.