thumb|Marceli Nowotko po aresztowaniu przez Policję Państwową za działalność komunistyczną.
Marceli Nowotko, właśc. Marceli Nowotka, pseudonim „Marian”, „Stary” (ur. 8 lipca 1893 w Warszawie, zm. 28 listopada 1942 tamże) – polski robotnik, ślusarz, działacz socjaldemokratyczny i komunistyczny; od 1916 członek Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy, w latach 1918–1938 członek Komunistycznej Partii Polski, więziony w latach 1929–1933 i 1936–1939; w 1941 przebywał w Moskwie, współorganizator Grupy Inicjatywnej, następnie przerzucony do kraju, w 1942 członek założyciel i pierwszy I sekretarz Polskiej Partii Robotniczej.
Życiorys Nowotko urodził się w Warszawie, w wielodzietnej rodzinie jako syn robotników folwarcznych Mateusza i Franciszki z domu Steckiej. Miał pięciu braci i jedną siostrę. Po ukończeniu 4-klasowej szkoły ludowej w Krasnem pod Ciechanowem, w 1906 został pomocnikiem ogrodnika. Po przeniesieniu się rodziny w połowie 1907 roku do Ciechanowa, w latach 1907–1915 pracował w cukrowni jako pomocnik ślusarza, następnie ślusarz. Duży wpływ na rozwój poglądów politycznych Nowotki wywarł w tych latach Kazimierz Tomaszewski, działacz antyniepodległościowej Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy (SDKPiL). Na początku 1916 r. Nowotko został członkiem SDKPiL, potem (od 1918 r.) KPP.