W latach 1848–1849 był jednym z trzech przedstawicieli Luksemburga w parlamencie frankfurckim. W 1848 roku został zgodnie z cenzusem wyborczym jednogłośnie wybrany na posła z kantonu Mersch. W latach 1853–1857 pełnił funkcję ministra finansów w rządzie Simonsa, a w latach 1857–1867 był członkiem Rady Państwa.
W 1867 roku był pełnomocnikiem generalnym przy podpisywaniu traktatu londyńskiego gwarantującego niepodległość Luksemburga. W latach 1867–1874 sprawował urząd premiera Luksemburga i jednocześnie funkcję ministra spraw zagranicznych.
Servais udzielił azylu Victorowi Hugo, który opuścił Francję jako uchodźca polityczny po Komunie Paryskiej w 1871 roku; w zamian za zezwolenie na pobyt czasowy w Luksemburgu Hugo musiał zobowiązać się do niezajmowania się polityką.
W latach 1874–1887 Servais przewodniczył Radzie Państwa. Od 1875 roku aż do śmierci pełnił funkcje burmistrza Luksemburga i przewodniczącego Izby Deputowanych.
Servais wiele publikował na tematy związane z rządzeniem państwem i wymiarem sprawiedliwości. Napisał również autobiografię, która ukazała się pięć lat po jego śmierci.
Zmarł 17 czerwca 1890 roku w Bad Nauheim.
Publikacje 1895 – Autobiographie de Feu M.