Bolesław Mołojec ps. „Apostoł”, „Edward Długi” (ur. 9 lutego 1909 w Henrykowie, zm. 29 lub 31 grudnia 1942 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny, I sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Partii Robotniczej (grudzień 1942), podczas wojny domowej w Hiszpanii dowódca Brygady im. Jarosława Dąbrowskiego, pierwszy dowódca Gwardii Ludowej.
Życiorys Okres tomaszowski Jego rodzice gospodarowali na 5 hektarach ziemi we wsi Henryków pod Tomaszowem Mazowieckim. Bolesław był jednym z dziewięciorga dzieci, z których tylko czworo przeżyło. W powojennych relacjach powstających w związku ze wznawianymi w latach 70. XX wieku badaniami na temat zabójstwa Marcelego Nowotki, przedwojenni sąsiedzi Mołojców opisywali ojca Bolesława – Adama jako „zorientowanego politycznie”, tą postawą miał zarazić syna. Samego zaś Bolesława opisywano jako dziecko „krnąbrne i mające zawsze swoje zdanie”. Bolesław był uczniem lokalnego gimnazjum, z którego jednak go relegowano. Jako młodociany pracował w Tomaszowskiej Fabryce Sztucznego Jedwabiu (TFSJ). Należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski (KZMP). Był sekretarzem nielegalnej komórki młodzieżowej w TFSJ. Wykazywał skłonności do teoretyzowania i mistycyzmu, z tego powodu już w Tomaszowie nosił konspiracyjny pseudonim „Apostoł”.