W celu wyjaśnienia swojej teorii, Konkin użył zwrotu counter-economics (kontrekonomia), co można tłumaczyć jako kierunek propagujący idee pokojowej działalności obywateli we wszystkich sferach gospodarki, które do owej pory były zabronione przez rząd (np. prostytucja, handel narkotykami). We wstępie do swojej pracy Konkin podkreślił rolę wybitnych myślicieli libertariańskich: Murraya Rothbarda, Roberta LeFevre oraz Ludwiga von Misesa. W ramach kontrekonomii Konkin wyróżnił cztery rodzaje relacji obywatela z państwem: rynek biały – legalny; rynek szary – czyli działania legalne, ale nie sankcjonowane przez państwo; rynek czarny – działania nielegalne, ale z punktu widzenia etyki libertariańskiej nieszkodliwe; wreszcie rynek czerwony – działania nielegalne i szkodliwe, bo naruszające aksjomaty własności i nieagresji. Tylko ten ostatni jest według Konkina zjawiskiem szkodliwym, a za esencję kontrekonomii uznał rynki szary i czarny – rynek biały umacnia bowiem istniejący systemKrzysztof Turowski, Etyka wolności i własności. Fakty i mity dotyczące libertarianizmu, Wykład dla Klubu Austriackiej Szkoły Ekonomii w Gdańsku, 2013-08-30.